نمونه کار

Neoclassical buildings typically feature columns, simple geometric forms, a grand scale, and ornamental details—particularly the Doric order—that were popular in ancient Greece and Rome. The style is different from Greek Revival, which was more concerned with reusing certain classical parts. Neoclassicism, on the other hand, was about the full-scale revival of entire classical volumes.

History of neoclassical architecture

Neoclassical architecture is often seen as a reaction against Baroque architecture and Rococo style. These buildings, which were popular particularly throughout Europe in the 17th and 18th centuries, were highly dramatic and utilized theatric ornamentation. Neoclassicism was born from the desire to approach architectural design more simplistically and in a pared-down way. Generally, the movement is considered to have begun in England and France before spreading throughout the world and was spearheaded by architects such as Robert Adam and John Soane.

Most historians consider 1750 as the start of the neoclassical movement, although some buildings which exemplify neoclassical ideals were designed prior to this. Aside from the shift from ornamented buildings in the Baroque period, archaeologist Sir William Hamilton’s excavations of Pompeii and Herculaneum prompted a renewed interest in classical forms. In what was called the Grand Tour, European aristocrats would visit these cities, inspiring intrigue in these civilizations’ designs.

Villa La Rotonda designed by Andrea Palladio

Photo: David Madison/Getty Images

“To some degree, it all stems back to Andrea Palladio and his Four Books of Architecture,” says Kahan. An Italian architect, Palladio was heavily influenced by Roman and Greek architecture, particularly the work of Vitruvius. A key figure in the Italian renaissance during the 16th century, he’s considered one of the most influential architects in Western design. His writings on the classical orders in I quattro libri dell’architettura were extremely relevant to neoclassicism.

Many countries can trace their neoclassical histories to specific figures and champions of the aesthetic. In Russia, for example, Catherine the Great embraced the style and is largely credited with the breadth of neoclassical work in St. Petersburg. In France, French art students who studied in Rome were catalysts. The writings of German art historian Johann Joachim Winckelmann, the first person to define the difference between Greek, Greco-Roman, and Roman art, were also highly influential. The style is often classified in each country by the name of the monarch who was ruling during its emergence. For example, in London, neoclassical design is sometimes referred to as Georgian for George I, George II, George III, and George IV, who reigned in succession from 1714 until 1830.

ترجمه متن بالا :

اگر قرار باشد در مورد روندها (ترندها) حقیقتی وجود داشته باشد، این است که آن‌ها چرخه‌ای هستند. و در دنیای طراحی و ساخت بنا، معماری نئوکلاسیک یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های این چرخه‌پذیری به شمار می‌آید. «این یک سبک معماری است که به قوانین و سنت‌های کلاسیک ارجاع می‌دهد.» این را دنیل کاهان، معمار اصلی شرکت Smith and Moore Architects در پالم بیچ، فلوریدا می‌گوید.
گاهی اوقات این سبک را احیای کلاسیک (Classical Revival) نیز می‌نامند. سبک نئوکلاسیک بخشی از یک جنبش برجسته بود که در اواسط قرن هجدهم ظهور کرد و هدف آن بازآفرینی سادگی پالایش‌یافته‌ی دوران کلاسیک بود. برای آشنایی بیشتر با طراحی نئوکلاسیک، تاریخچه آن و نمونه‌های برجسته‌اش، با این راهنمای جامع از AD همراه باشید.

معماری نئوکلاسیک چیست؟

دانشگاه آتن در یونان
(عکس: جورج پاچانتوریس / گتی‌ایمیجز)

بر اساس دانشنامه بریتانیکا، معماری نئوکلاسیک به عنوان «احیای معماری کلاسیک در طی قرن‌های هجدهم و اوایل نوزدهم» تعریف می‌شود. این سبک زیبایی‌شناسی، سبک معماری مشخصی است که به عناصر دوران باستان — عمدتاً معماری یونان و روم باستان — ارجاع می‌دهد. این سبک در کشورهای غربی، به‌ویژه در اروپا و ایالات متحده شکوفا شد.
«در واقع این سبک، قوانین و اصول نظم، تناسب و مقیاسی را تفسیر می‌کند — و گاهی اوقات به‌طور مستقیم به آن‌ها اشاره دارد — که اساس معماری کلاسیک را تشکیل می‌داد.»

یک خانه با سبک نئوکلاسیک طراحی‌شده توسط دنیل کاهان از شرکت Smith and Moore Architects
(عکس: مایکل استاوریدیس)

معمولاً ساختمان‌های نئوکلاسیک دارای ستون‌ها، فرم‌های ساده هندسی، مقیاس بزرگ و جزئیات تزئینی — به ویژه در شیوه دوریک (Doric Order) — هستند که در یونان و روم باستان رایج بود.
این سبک با احیای معماری یونانی (Greek Revival) متفاوت است؛ سبکی که بیشتر بر استفاده مجدد از برخی اجزای خاص کلاسیک تمرکز داشت. در حالی که نئوکلاسیک، بازآفرینی کامل حجم‌ها و ساختارهای کلاسیک را دنبال می‌کرد.

تاریخچه معماری نئوکلاسیک

معماری نئوکلاسیک اغلب به عنوان واکنشی در برابر معماری باروک و سبک روکوکو در نظر گرفته می‌شود. این ساختمان‌ها که در قرن‌های هفدهم و هجدهم، به‌ویژه در سراسر اروپا محبوب بودند، بسیار نمایشی و پر از تزئینات نمایشی بودند.
نئوکلاسیسیسم از تمایل به رویکردی ساده‌تر و پالایش‌یافته‌تر در طراحی معماری زاده شد.
به طور کلی، این جنبش از انگلستان و فرانسه آغاز شد و سپس در سراسر جهان گسترش یافت. معمارانی مانند رابرت آدام و جان سوان از پیشگامان آن بودند.

اکثر مورخان، سال ۱۷۵۰ را آغاز جنبش نئوکلاسیک می‌دانند، هرچند برخی ساختمان‌ها که نمایانگر ایده‌های نئوکلاسیک هستند، پیش از این تاریخ طراحی شده‌اند.
گذشته از این تغییر نگرش در برابر ساختمان‌های پرزرق و برق دوره باروک، کاوش‌های ویلیام همیلتون در پمپئی و هرکولانوم علاقه دوباره‌ای به فرم‌های کلاسیک برانگیخت.
در جریان آنچه تور بزرگ (Grand Tour) نام داشت، اشراف اروپایی از این شهرها بازدید می‌کردند و طراحی‌های این تمدن‌ها الهام‌بخش آن‌ها می‌شد.

ویلا لا روتوندا اثر آندره‌آ پالادیو
(عکس: دیوید مدیسون / گتی‌ایمیجز)

«به نوعی همه این‌ها به آندره‌آ پالادیو و کتاب چهار کتاب معماری او برمی‌گردد.» کاهان این را می‌گوید. پالادیو، معمار ایتالیایی، به شدت تحت تأثیر معماری روم و یونان باستان، به ویژه آثار ویتروویوس بود. او در قرن شانزدهم و در دوره رنسانس ایتالیا، یکی از چهره‌های کلیدی بود و به عنوان یکی از تأثیرگذارترین معماران در طراحی غرب شناخته می‌شود.
نوشته‌های او درباره ترتیب‌های کلاسیک در کتاب I quattro libri dell’architettura (چهار کتاب معماری) تأثیر عمیقی بر جنبش نئوکلاسیک داشت.

بسیاری از کشورها، تاریخ نئوکلاسیک خود را به چهره‌ها و پیشگامان مشخصی نسبت می‌دهند.
مثلاً در روسیه، کاترین کبیر این سبک را پذیرفت و عمده آثار نئوکلاسیک سن‌پترزبورگ به او نسبت داده می‌شود.
در فرانسه، دانشجویان هنر فرانسوی که در رم تحصیل می‌کردند، از عوامل مؤثر در این سبک بودند.
نوشته‌های یوهان یواخیم وینکلمان، تاریخ‌نگار هنری آلمانی که اولین فردی بود که تفاوت میان هنر یونانی، یونانی-رومی و رومی را تعریف کرد، بسیار تأثیرگذار بود.
این سبک در هر کشور معمولاً بر اساس نام پادشاهی که در زمان ظهور آن حکومت می‌کرده دسته‌بندی می‌شود.
برای مثال در لندن، طراحی نئوکلاسیک را گاه به عنوان دوران جورجیایی (Georgian) می‌شناسند که شامل دوران پادشاهی جرج اول، جرج دوم، جرج سوم و جرج چهارم (از سال ۱۷۱۴ تا ۱۸۳۰) می‌شود.